جهان نت گشاید دریچه بیشتری

         شب های دراز زمستانی در پیش است و تنهایی ، خانواده ها دیگر خانواده های سابق نیستند .  

         بنا به ضرورت های خودساخته ( تا حدودی خودخواسته ) خانواده ها کوچک و کوچکتر می شوند .  

        حتی خانه های خانواده های با جمعیت متوسط هم خیلی زود با گذر بچه ها از دهه دوم زندگی خلوت می شود . 

        همزیستی ها هر روز کم و کمتر و کمرنگ تر می شود . بیرون از خانواده هم ضروریاتی موجب تفرق و جدایی می شود . 

        جامعه خواهان یک رنگی و تک صدایی هست در حالیکه تنوع و تلون نگرش و دانش و بینش و اختلاف و شکاف ( بخوانید دره ) طبقاتی هر روز بیشتر می شود و
در چنین فضایی تجمعات تک صدا و تک رنگ گویش و استماع جذبه ای نخواهد داشت و طبعا فاصله ها بیشتر و بیشتر خواهد شد .

        درهای نزدیکی و محبت و صفا و صمیمیت محله ای و فامیلی و خانوادگی هر روز بسته تر شده و تنهایی دامنگیر افراد بیشتری می شود .  

        در این میان درهای دیگری بر روی بشر امروزی باز شده ، که هر چند جای بابا را
نمیگیرد ، اما در غیاب بابا ، باید به آن گفت بابا جان جان !!!

        اگر نبود همین روزنه های سوت و کور سخت عبور اینترنتی که با آن بشود از فضای سنگین و تنگ و دلگیر خانه ها در آمد و با اندک یاران همفکر و همفاز همراه شد و هر از گاهی گپ و گفتی و خواند و نوشتی داشت ، چطور میشد زندگی نسبتا رفاه زده ، اما تنها و مهجور را تحمل کرد ؟ !!!

       نه در بلاد غریبم ، بل در دیار حبیب 

                                              میان جمع خویشانم و تنهای غم نصیب

                                                  قاسمی اوجی