سه دههِ  پیش ، حماقت کرده بودم
مبتلا خود ، بهر لذت کرده بودم  

لیک خیلی زود پشیمان گشته بودم
در تلاش از بهر جبران گشته بودم  

صد تلاش و صد فسون در کار کردم
مبتلای دود خانه، دوست و همکار کردم  

بعد چند سالی ، که با هزار ترفند
ترک کردم و بشنیدم از بابم پند  

این چه خبطی است که امشب باز
گشتم ش دچار ، ای بنده نواز  

لطفی نمای و باز هم رهاییم ده
زین ننگ و خفت و گند ، جداییم ده    

همچنان که غرق تضرع و راز بودم
پی خلاصی از درد جانگداز بودم  

از خواب گران ، حال پریشان جستم  

بیدار شدم و ز رنج و حرمان جستم  

آخ جان گفتم و خیالم آسوده شد  
نفس راحت و فارغ از رنج بیهوده شد  

همی شکر کردم که این خواب بود 
به جسم نه ، لیک بر جان ، عذاب بود  

دعا کردم از عمق جان نیمه شب  
الها ، همه رنج و درد و عذاب و تعب  

که بر جان مخلوق انداخته چنگ
همه خار کرده ،  ز رخ برده رنگ  

چو این خواب بی اصل و بن باشدی
همه از اساس و حقیقت برون باشدی  

همه را نمایی بیدار ازین خواب سخت
برون جسته از تیرگی و رسیده به بخت  

                          قاسمی اوجی